Overgrootmoeder Duijzer, oma Hermien van Meeuwen, moeder Jacobine van de Graaf en dochter Hernieke van de Graaf: alle vier stonden of staan ze voor de klas. Bijzonder detail: Jacobine is vernoemd naar oma Duijzer, terwijl Hernieke is vernoemd naar oma Van Meeuwen. Tegelijk met de namen is ook het “onderwijsbloed” doorgegeven.
‘Kijk, hier heb ik mijn sollicitatiebrief, die ik in 1977 naar de Calvijnschool in Sliedrecht stuurde’, zegt Hermien, terwijl ze een handgeschreven brief toont. ‘En ik kreeg deze benoemingsbrief terug.’ Dát Hermien in het onderwijs terechtkomt, is niet vanzelfsprekend. ‘Ik ging eerst naar de huishoudschool, want alle meisjes uit het dorp gingen daarheen. Na een jaar werd ik toevallig getest door een stagiaire, vervolgens kwam de directeur thuis praten: “Zij hoort hier niet, dit klopt niet met het niveau, ze moet naar de HBS.” Dat was een openbare school en mijn ouders wilden dat niet, maar ik mocht wel naar de christelijke mavo.’ Uiteindelijk gaat ze naar de havo en naar de pedagogische academie (PA) in Gouda.
Dochter Jacobine wilde altijd al voor de klas. ‘Na de havo heb ik pabo gedaan. Daarna heb ik in Hendrik-Ido-Ambacht gewerkt en ik werk nu in Sliedrecht, op dezelfde school als mijn moeder. Ik zat een keer in haar oude lokaal toen iemand binnenliep en uitriep: “Hermien, dat je hier nu nog steeds zit! Ben je nog niet met pensioen?”’
‘Je hebt het echt in de vingers!’
De dochter van Jacobine, Hernieke, zit in pabo 3. ‘Ze speelde altijd schooltje met haar zusjes, neefjes en nichtjes’, vertelt Hermien. Hernieke: ‘Als ik niet de juf mocht spelen, deed ik niet mee en ging ik in een hoekje zitten.’ ‘In haar eerste stage zeiden ze tegen haar: “Je hebt het echt in de vingers”’, vertelt Jacobine. Bij Hermien en Jacobine werd hetzelfde gezegd. ‘En zoiets heb je nodig, want je gaat ook wel eens op je neus’, geeft Hermien aan.
Hermien laat klassenfoto’s van vroeger zien. Hernieke: ‘Maakte u ook een bordtekening aan het begin van het jaar?’ Hermien: ‘Ja, dat hoorde er echt bij. Het digibord was een grote vooruitgang, het gaf meer mogelijkheden om kinderen iets duidelijk te maken.’ ‘Ik vind het ook wel goed om kritischer te kijken naar het gebruik van het digibord’, zegt Hernieke. ‘Ik ben ervan overtuigd dat kinderen al te veel achter schermen zitten.’
Elkaar inspireren en steunen zien de drie als voordelen van “onderwijsfamilie zijn”. Jacobine: ‘Als ik soms worstel met de juiste aanpak van leerproblemen, zegt ma: “Het komt later vaak wel weer goed.”’ Hermien: ‘Als ik nu oud-leerlingen tegenkom, over wie ik me vroeger weleens zorgen maakte, kan ik me verwonderen over hoe mooi ze ontwikkeld zijn.’ Jacobine: ‘En dat relativeert.’